அன்பும் மொழியும் அழியாத செல்வம்

முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய மற்றும் செழிப்பான கிராமம் இருந்தது. அந்த கிராமத்தை ஆளும் தலைவன் பெயர் மாறன். மாறன் மிகவும் திறமையான நிர்வாகி, அவனிடம் நிறைய பொன் மற்றும் வைரம் இருந்தது. ஆனால், மாறனிடம் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவன் பேசும் வார்த்தைகள் முட்களைப் போலக் குத்திக் கொடுக்கும்; அவனது கண்கள் எப்போதும் கோபத்திலும், இரக்கமற்ற பார்வையிலும் இருக்கும். ஒருமுறை, கிராமத்தின் வயல்வெளிப் பணியாளரான கதிர், ஒரு சிறிய தவறு செய்தான். மாறன் அவனைத் திருத்த instead, மிகக் கடுமையான சொற்களால் அவனைக் கேலி செய்தான். அவனது பார்வையில் கருணை இல்லை. இதனால் கதிர் மிகுந்த மனவேதனையுடன் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறினான். இதைப் பார்த்த மற்ற மக்களும், மாறனின் கடுமையான பேச்சைக் கேட்டு பயந்து, அவனிடம் உதவி கேட்கத் தயங்கினார்கள். மெல்ல மெல்ல, கிராமத்தின் வணிகர்கள் மற்றும் விவசாயிகள் அந்த ஊரை விட்டு நகரங்களைத் தேடிச் சென்றனர். மாறன் எவ்வளவுதான் செல்வத்தைச் சேமித்தாலும், மக்கள் இல்லாததால் வணிகம் நின்றது. விளைச்சலைச் சேகரிக்க ஆட்கள் இல்லை, பராமரிக்க யாரும் இல்லை. சில ஆண்டுகளில், மாறனின் அந்தப் பெரிய செல்வம் அனைத்தும் காலியாகிப் போனது. அவன் தனிமையில், வறுமையில் தவித்தான். அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, அன்பான பேச்சும், கருணை மிகுந்த பார்வையும் இல்லையென்றால், எவ்வளவு பெரிய செல்வமும் நிலைக்காது என்று.