அரசரின் உண்மையான ஆபரணம்

பழமையான சோழ தேசத்தில், இளவரசன் இளமாறன் ஆட்சிப் பயிற்சி பெற்று வந்தான். அவனிடம் பெரும் படை இருந்தது, விலை உயர்ந்த வைரங்களும் மாணிக்கங்களும் இருந்தன. ஆனால், அவனது தந்தை மன்னர் அறிவுரைப்படி, ஒரு உண்மையான அரசன் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை அவன் இன்னும் உணரவில்லை. ஒருமுறை, ஒரு ஏழை விவசாயி தன் வறுமையைப் பற்றிப் புலம்பிக்கொண்டே அரண்மனை வாயிலில் நின்றிருந்தான். இளமாறன் அவனைக் கடந்து செல்லும்போது, ஒரு நிமிடம் நின்று அவனது கண்களைப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் ஏளனமோ அல்லது அதிகாரமோ இல்லை; மாறாக, அந்த விவசாயியின் கஷ்டத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் ஒரு கனிவான பார்வை இருந்தது. அந்த ஒரு கனிவான பார்வை விவசாயியின் முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்தது. 'அரசன் என்னை ஒரு மனிதனாகப் பார்க்கிறான்' என்ற எண்ணம் அந்த விவசாயியின் மனதில் பெரும் நம்பிக்கையை விதைத்தது. இளமாறன் அன்று உணர்ந்தான்: வைரங்கள் அணிந்து கொள்வது அழகைக் கூட்டும், ஆனால் ஒரு தலைவன் தன் மக்களிடம் காட்டும் கனிவான பார்வையும், அன்பான அணுகுமுறையுமே அந்த உலகத்தை நிலைநிறுத்தும் உண்மையான ஆபரணம் என்று.