அன்பின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு அந்த ஊரில் ஒரு சிறிய கடை வைத்திருந்தார். கதிர் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்வதில் மகிழ்ச்சி அடைவான். ஒருமுறை, அந்த ஊருக்குத் தாகத்தாலும் பசியாலும் வாடிய ஒரு முதியவர் வந்தார். அவர் மிகவும் களைப்படைந்து காணப்பட்டார். கதிரின் நண்பன் விமல், 'அவனை விட்டுவிடு கதிர், அவன் நம்மிடம் எதையும் செய்யமாட்டான், நமக்குத் தேவையில்லை' என்று கூறினான். ஆனால், கதிர் தன் தந்தையின் போதனையை நினைவுகூர்ந்தான். அவன் தன் உணவை அந்த முதியவரிடம் பகிர்ந்து கொடுத்தான், சோமு அவருக்குத் தங்குவதற்கு இடமும் கொடுத்தார். அந்த முதியவர் குணமடைந்த பிறகு, அவர் ஒரு பெரிய வணிகராக மாறி, அந்த கிராமத்தின் முன்னேற்றத்திற்குப் பல வழிகளைக் கண்டறிந்தார். கதிரின் சிறிய அன்பு, அந்த கிராமத்தின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியைக் கொண்டு வந்தது. கதிர் புரிந்துகொண்டான்: மற்றவர்களிடம் கருணை காட்டாதவர்கள், இந்த உலகிற்குத் தேவையில்லாத சுமை போன்றவர்கள்.