சோம்பேறித்தனம் தந்த பாடம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற இளைஞன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். சோமு மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அதுதான் சோம்பேறித்தனம். அவனது தந்தை ஒரு விவசாயி, கடினமாக உழைத்து குடும்பத்தை வழிநடத்தினார். ஆனால் சோமு, 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று எதையும் தள்ளிப்போடுவான். காலப்போக்கில், சோமுவின் சோம்பேறித்தனம் அவனது குணத்தையே மாற்றியது. அவன் வேலை செய்யாமல் வீட்டைச் சுற்றியுள்ள வேலையையும் புறக்கணித்தான். இதனால் வீட்டில் இருந்த பொருட்கள் சேதமடைந்தன, குடும்பத்தின் கௌரவம் குறைந்தது. ஒருமுறை, சோமுவின் தந்தை உடல்நலம் குன்றியபோது, சோமுவிடம் பொறுப்பேற்கத் தயக்கம் காட்டினான். அவனது சோம்பேறித்தனத்தால் குடும்பத்தின் சேமிப்பும் கரைந்து போனது. அப்போதுதான் சோமுவிற்குத் தன் தவறு புரிந்தது. தன் குடும்பத்தின் மதிப்பையும், தன் கடமையையும் காப்பாற்ற வேண்டுமானால், சோம்பேறித்தனத்தை விட்டுவிட்டு உழைக்க வேண்டும் என்று அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல் சோமு சுறுசுறுப்பாக மாறினான், குடும்பத்தின் பெருமையை மீண்டும் மீட்டெடுத்தான்.