உழைப்பின் ஒளி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவனிடம் நிறைய நிலமும், நிறைய பணமும் இருந்தன. ஆனால், மாறன் மிகவும் சோம்பேறி. அவன் தன் சொத்துக்களைப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பான், ஆனால் எதையும் செய்ய மாட்டான். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் பெரியவர் ஒருவருக்குத் தர்மம் செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது. மாறன் தன் பணப்பையை எடுத்துக்கொண்டு ஊர் மக்களுக்குப் பிரிக்கச் சென்றான். ஆனால், அவன் பணத்தைப் பிரித்துக் கொடுக்கும்போது, அவனிடம் இருந்த அந்தப் பணத்தால் அவனுக்கு எந்தப் பெருமையும் கிடைக்கவில்லை. மக்கள் அவனைக் கண்டு வியக்கவில்லை; மாறாக, 'இவன் வெறும் பணக்காரன் தான், ஆனால் எதற்கும் உதவாதவன்' என்று நினைத்தார்கள். இதைக் கண்டு மாறன் வருத்தமடைந்தான். அப்போது அவன் ஊரின் வயல்வெளியில் கடினமாக உழைக்கும் கதிர் என்ற விவசாயியைப் பார்த்தான். கதிர் தன் உழைப்பால் கிடைத்த தானியங்களை ஏழை மக்களுக்குக் கொடுத்தான். கதிரின் முகத்தில் ஒரு தனித் तेजம், ஒரு கம்பீரம் இருந்தது. மக்கள் கதிரைப் பார்த்துப் போற்றினார்கள். மாறன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான்: வெறும் பணத்தைக் கொடுப்பது மட்டும் தர்மம் அல்ல; அந்தப் பணத்தை ஈட்டும் உழைப்பும், அந்த உழைப்பால் வரும் கண்ணியமும் சேர்ந்தால் தான் ஒருவரின் கொடைத் தன்மை உண்மையான ஒளியைப் பெறும். அன்று முதல் மாறன் சோம்பேறித்தனத்தைக் கைவிட்டு, தன் நிலத்தில் உழைக்கத் தொடங்கினான். அவன் உழைத்துச் சேர்த்த பொருளைக் கொடுக்கும்போது, அவனது முகத்தில் ஒரு புதிய பெருமையும், மக்களிடம் மதிப்பும் கிடைத்தது.