சோழ தேசத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இளங்கோவன் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்வதையே நோக்கமாகக் கொண்டிருப்பான். ஒருமுறை, அந்த நாட்டின் மன்னன் ஒரு பெரிய சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டான். பக்கத்து நாட்டுடன் போர் புரிய வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. மன்னனின் அமைச்சர்கள் அனைவரும் 'போரிடுவோம்' என்று ஆக்ரோஷமாகப் பேசினார்கள். ஆனால், இளங்கோவனின் தந்தை, பெரியவர் மாணிக்கம், அமைதியாக இருந்தார்.
மாணிக்கம் ஒரு சிறந்த ஆலோசகர். அவர் மன்னனிடம் சென்று, 'மன்னா, போர் என்பது கடைசி வழி. இப்போது நாம் போரிட்டால், நம் நாட்டு மக்கள் பசியால் வாடுவார்கள். அதற்குப் பதிலாக, அந்த நாட்டுடன் வணிக ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளலாம். இதன் மூலம் நமக்குத் தேவையான பொருட்கள் கிடைக்கும், போரையும் தவிர்க்கலாம்' என்று மிகத் தெளிவாகவும், அன்பாகவும் விளக்கினார். அவர் மன்னனின் கடமையையும், மக்களின் நலனையும் நன்கு அறிந்திருந்தார்.
மன்னன் யோசித்தான். மாணிக்கத்தின் அறிவுரையை ஏற்று வணிகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தான். இதனால் போர் தவிர்க்கப்பட்டது, நாடு செழித்தது. இளங்கோவன் தன் தந்தையைப் பார்த்து பெருமையுடன் கூறினான், 'தந்தையே, வெறும் வீரத்தைப் பேசுவது மட்டும் போதாது, சரியான நேரத்தில் சரியான ஆலோசனையை வழங்குபவனே உண்மையான துணை!' என்று.
