வாசனை இல்லாத மலர்

அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரிப் பள்ளத்தாக்கில் கதிர் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி. அவன் பள்ளியில் எல்லா பாடங்களிலும் முதலிடம் பெறுவான். அவனிடம் நிறைய அறிவும், புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வமும் இருந்தது. ஆனால், அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. தான் கற்ற விஷயங்களை மற்றவர்களிடம் சொல்லத் தயங்குவான். வகுப்பறையில் ஆசிரியர் ஒரு கேள்வி கேட்டால், பதில் தெரிந்தும் கதிர் அமைதியாகத் தலைகுனிந்தே இருப்பான். அவனது நண்பன் மாறன் எப்போதும் சுறுசுறுப்பாகப் பேசுவான். ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காக ஒரு பெரிய புதிரை விடுவிப்பார்கள். அதைத் தீர்க்கும் திறமையானவர்கள் மட்டுமே பரிசு பெற முடியும். கதிர் அந்தப் புதிரின் விடையை மிக எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டான். ஆனால், அவன் அதை யாருக்கும் சொல்லாமல் தனக்குள்ளேயே வைத்திருந்தான். மாறன் அந்தப் புதிரை விடுவிக்கத் திணண்டான். கதிர் மாறனைப் பார்த்து, 'எனக்கு விடை தெரியும், ஆனால் சொல்வதற்கே எனக்குத் தயக்கமாக இருக்கிறது' என்று மெதுவாகச் சொன்னான். இறுதியில், மாறன் மற்றவர்களிடம் உதவி கேட்டு விடையைக் கண்டுபிடித்தான், ஆனால் கதிர் அமைதியாக இருந்ததால் அவனது திறமை யாருக்கும் தெரியவில்லை. அன்று மாலை, கதிரின் தந்தை அவனிடம் சொன்னார், 'கதிர், ஒரு பூத் தோட்டத்தில் பூத்துக் குலுங்கினாலும், அதன் மணம் மற்றவர்களுக்குத் தெரியவில்லை என்றால், அந்தப் பூவின் பயன் என்ன? நீ கற்ற கல்வியும் அப்படித்தான். உன் அறிவை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் தெரியவில்லை என்றால், அது மணம் இல்லாத மலரைப் போன்றது.' கதிர் அன்று தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள் முதல், வகுப்பறையில்வும் நண்பர்களிடமும் தன் அறிவைத் தயக்கமின்றிப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தொடங்கினான். அவனது அறிவு இப்போது மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ளதாகவும், அவனுக்குப் புகழையும் தேடித்தந்தது.