ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் தன் தந்தை சோமசுந்தரத்தின் உதவியாளராக இருந்தான். சோமசுந்தரம் அந்த ஊரின் பஞ்சாயத்துத் தலைவரின் நம்பிக்கைக்குரிய ஆலோசகர். ஒருமுறை, ஊரின் பெரிய பணக்காரர் ஒருவர், ஊர் குளத்தின் நிலத்தை ஆக்கிரமிக்கத் திட்டமிட்டார். அவர் சோமசுந்தரத்திடம் வந்து, 'நீ இந்த நிலம் தொடர்பான ஆவணங்களைச் சற்று மாற்றினால், உனக்குத் தேவையான நிறையப் பணம் தருகிறேன். இல்லையென்றால், உன் குடும்பத்திற்குத் trouble செய்வேன்' என்று மிரட்டினார்.
மாறன் இதைக் கேட்டு மிகவும் பயந்தான். தன் தந்தை ஏன் பயப்படாமல் இருக்கிறார் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால், சோமசுந்தரம் மாறனிடம் அமைதியாகச் சொன்னார், 'மகனே, ஒருமுறை நாம் செய்யும் தவறான செயல் நம் பெயரையும், நம் முன்னோர்களின் கௌரவத்தையும் அழித்துவிடும். ஆபத்து வரும்போது பயந்து போய் தவறான வழியில் போனால், நாம் வாழ்நாள் முழுவதும் நிம்மதி அடைய முடியாது.'
சோமசுந்தரம் அந்தப் பணக்காரரின் மிரட்டலுக்குப் பணியவில்லை. மாறாக, உண்மையான ஆவணங்களைக் காட்டி அந்த நிலம் பொதுமக்களுக்குச் சொந்தமானது என்பதை நிரூபித்தார். அந்தப் பணக்காரர் கோபப்பட்டாலும், சோமசுந்தரம் தன் நேர்மையால் ஊர் மக்களின் பெரும் மரியாதையைப் பெற்றார். மாறன் தன் தந்தையைப் பார்த்துப் பெருமிதத்துடன் சிரித்தான். நேர்மை என்பது ஆபத்து வரும்போதுதான் உண்மையாகத் தெரியும் என்று அவன் அன்று புரிந்து கொண்டான்.
