ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளம் அமைச்சர் இருந்தார். அந்த கிராமத்தின் அமைதியையும் மக்களின் மகிழ்ச்சியையும் அவர் மிகவும் நேசிப்பார். ஒருமுறை, பக்கத்து நாட்டுப் பெரிய மன்னன் விக்கிரமன் தனது வலிமையான படையுடன் அந்த கிராமத்தைத் தாக்கத் திட்டமிட்டான். மாறன் இதைக் கேள்விப்பட்டதும் மிகுந்த கவலை அடைந்தார். போரினால் கிராம மக்கள் பயந்து ஓடிவிடுவார்கள் என்றும், அவர்களின் வாழ்வாதாரம் அழிந்துவிடும் என்றும் அவர் அஞ்சினார்.
மாறன் ஒரு கடினமான முடிவை எடுக்க வேண்டியிருந்தது. ஒருபுறம் தனது வீரத்தைக் காட்ட வேண்டும் என்ற எண்ணம், மறுபுறம் மக்களின் பாதுகாப்பு. அவர் விக்கிரமனிடம் சென்றார். விக்கிரமன் மிகவும் சக்திவாய்ந்தவர், ஆனால் மாறன் அவரிடம் பணிவாகவும் அதே சமயம் புத்திசாலித்தனமாகவும் பேசினார். 'மன்னா, உங்கள் வலிமை பெரியது, ஆனால் இந்த மக்களின் அமைதி முக்கியமானது. போரைத் தவிர்த்து, சமாதானத்திற்கு நீங்கள் வழிவகுத்தால், நாங்கள் உங்கள் மேன்மையை ஏற்றுக்கொள்கிறோம்' என்று கூறினார்.
விக்கிரமனின் ஆக்ரோஷம் குறைந்தது. மாறனின் புத்திசாலித்தனமான அணுகுமுறையால், போர் தவிர்க்கப்பட்டது. மக்கள் பயமின்றி வாழ்ந்தனர். மாறன் தனது மக்களின் பாதுகாப்பிற்காகத் தனது கர்வத்தை விட்டுவிட்டு, பெரிய சக்தியிடம் சமாதானம் பேசி கிராமத்தைக் காப்பாற்றினார்.
