சோழ தேசத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு வயதான அமைச்சர் இருந்தார். அவர் மன்னர் வீரபாண்டியனிடம் மிகவும் நெருக்கமானவர். மன்னர் வீரபாண்டியன் மிகவும் தைரியமானவர், ஆனால் சில நேரங்களில் கோபத்தில் எதையும் யோசிக்காமல் முடிவெடுப்பார். ஒருமுறை, பக்கத்து நாட்டுடன் ஒரு சிறிய எல்லைப் பிரச்சனை ஏற்பட்டது. மன்னர் உடனடியாகப் போர் தொடுக்கத் தயாரானார்.
அமைச்சர் மாறன் அந்தப் பிரச்சனையைத் தீர்க்க விரும்பினார், ஆனால் மன்னரிடம் நேரடியாகச் சென்று 'போர் வேண்டாம்' என்று சொன்னால், அவர் கோபப்படுவார் என்று அவருக்குத் தெரியும். எனவே, மாறன் சரியான நேரத்திற்காகக் காத்திருந்தார். மன்னர் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, நிம்மதியாகத் தோட்டத்திலிருக்கும் பூக்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு அமைதியான தருணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
மாறன் மன்னரிடம் சென்று, "மன்னா, நமது நாட்டுப் படை எவ்வளவு வலிமையானது! நமது வீரர்கள் எவ்வளவு வீரமானவர்கள்! ஆனால், இந்தப் போர் நடந்தால் நமது அழகான விளைநிலங்களும், மக்களின் மகிழ்ச்சியும் பாதிக்கப்படக்கூடும் அல்லவா? நமது வீரர்களின் உயிரைப் பாதுகாத்து, இந்தப் பிரச்சனையை அமைதியாகத் தீர்த்தால், வரலாறு உங்களை ஒரு சிறந்த அமைதிப் பிரியராகப் போற்றும்" என்று மிகவும் மென்மையாகக் கூறினார்.
மன்னர் ஆத்திரப்படாமல், மாறன் சொன்ன வார்த்தைகளைச் சிந்தித்துப் பார்த்தார். ஒரு நல்ல அமைச்சரின் அறிவுரை, கோபத்தைத் தணித்துச் சரியான பாதையைக் காட்டியது. மன்னர் போரைத் தவிர்த்து, பேச்சுவார்த்தை மூலம் பிரச்சனையைத் தீர்த்தார்.
