சரியான இடமும் சரியான சொற்களும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; எப்போதுமே தான் சொல்வதுதான் சரி என்று பிடிவாதமாகப் பேசுவான். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் பெரியவர் ஒரு முக்கியமான பஞ்சாயத்து கூட்டத்தை நடத்தினார்கள். கிராமத்தின் நீர்நிலையைப் பற்றி ஒரு முக்கியமான முடிவு எடுக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. இளங்கோவும் தன் நண்பன் கதிர் அவர்களுடன் கூட்டத்திற்குச் சென்றான். கூட்டத்தில் பெரியவர்கள் மிகவும் நிதானமாகவும், சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொண்டும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இளங்கோவுக்குத் தான் சொல்ல வந்த கருத்து மிகவும் முக்கியமானது என்று தோன்றியது. அவன் யாருக்காகவும் காத்திருக்காமல், இடையில் குறுக்கிட்டு, "எல்லோரும் சொல்வது தவறு! நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள், நீர்நிலையைத் தூர்வாரத் தேவையில்லை, புதிய கால்வாய் வெட்டினால் போதும்!" என்று சத்தமாகப் பேசினான். அந்த அறையில் இருந்தவர்கள் அமைதியாகிப் பார்த்தார்கள். பெரியவர்கள் அவனைப் பார்த்து மென்மையாகச் சொன்னார்கள், "இளங்கோ, உன் யோசனை நன்றாக இருக்கலாம். ஆனால், இது ஒரு முக்கியமான ஆலோசனைக் கூட்டம். இங்கே பேசும் முறையும், சூழலும் மிக முக்கியம். சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் பேசினால், உன் அறிவு எவ்வளவு இருந்தாலும் அது வீணாகிவிடும்." இளங்கோவிற்குத் தன் தவறு புரிந்தது. அவன் வெறும் வார்த்தைகளை மட்டும் பேசினான், ஆனால் அந்த இடத்தின் முக்கியத்துவத்தையும், மற்றவர்களின் கருத்துக்களையும் மதிக்கத் தவறிவிட்டான். அன்று முதல், எங்கே பேச வேண்டும், எப்படிப் பேச வேண்டும் என்பதை அவன் கற்றுக்கொண்டான்.