அமைதியான அறிவு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது; யாரிடம் பேசினாலும் இடையில் குறுக்கிட்டுப் பேசுவது அவனுக்குப் பிடிக்கும். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் பெரியவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து கிராமத்தின் புதிய நீர்த்தேக்கக் கால்வாய் பற்றி ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள். கவினின் தந்தை ஒரு முக்கிய ஆலோசகர். கவின் அந்த கூட்டத்திற்குச் செல்ல விரும்பினான். கூட்டத்தில் பெரியவர்கள் மிகத் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். கவினுக்கு ஒரு சிறந்த யோசனை தோன்றியது. உடனே அவன் எழுந்து, 'அட, நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்!' என்று உரத்த குரலில் பேசத் தொடங்கினான். கூட்டமே அமைதியானது. பெரியவர்கள் அனைவரும் கவினைப் பார்த்தார்கள். அவனது தந்தை வருத்தத்துடன் அவனைத் தடுத்தார். கவின் சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். கூட்டத்தின் இறுதியில், ஒரு பெரியவர் கவினை அழைத்து, 'தம்பி, உன்னிடம் நல்ல அறிவு இருக்கிறது, ஆனால் சரியான நேரத்தில், சரியான முறையில் பேசுவதே உண்மையான அறிவு. மற்றவர்கள் பேசும்போது பொறுமையாகக் கேட்பது உன்னை இன்னும் சிறந்தவனாக மாற்றும்' என்றார். கவின் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான். அடுத்த முறை ஒரு முக்கியமான விவாதத்தின் போது, கவின் அமைதியாகக் கவனித்தான். மற்றவர்கள் பேசி முடித்ததும், மிக மென்மையாகத் தனது கருத்தைச் சொன்னான். அனைவரும் அவனது நிதானத்தைப் பாராட்டி, அவனது கருத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.