அறிஞர்கள் முன்னிலையில் தவறு

சோழ தேசத்தின் ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; தான் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் என்று நினைத்துக் கொள்வது. ஒருமுறை, அந்த ஊரின் பெரியவர்கள் மற்றும் அறிஞர்கள் கூடி ஒரு முக்கியமான நீர் மேலாண்மை திட்டத்தைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இளங்கோவும் அங்கு சென்றான். பெரியவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, இளங்கோ இடையில் புகுந்து, 'இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியும், நீங்கள் சொல்வது தவறு!' என்று மிகவும் ஆவேசமாகத் தவறான ஒரு கருத்தைச் சொன்னான். அங்கிருந்த அறிஞர்கள் அமைதியாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். இளங்கோவின் அந்தத் தவறு, அந்த இடத்தையே ஒரு நிமிடம் மௌனமாக்கியது. அவனது தன்னம்பிக்கை உண்மையில் அறிவாக இல்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தபோது அவனுக்கு மிகுந்த வெட்கமாக இருந்தது. அங்கிருந்த மூத்த அறிஞரான மாணிக்கம், அவனிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், 'தம்பி, அறிவு என்பது பேசுவதில் இல்லை, கற்றறிந்தவர்கள் முன்னிலையில் நாம் எவ்வளவு நிதானமாகச் செயல்படுகிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது. கற்றவர்கள் முன்னிலையில் நாம் செய்யும் தவறு, நேர்மையான ஒருவன் தன் பாதையிலிருந்து தடுமாறி விழுவதைப் போன்றது.' அன்று முதல் இளங்கோ, எதையும் ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ளாமல் பேசுவதைத் தவிர்த்தான்.