அழகிய பசுமை வயல்கள் சூழ்ந்த பொன்னிவனம் என்றொரு நாடு இருந்தது. அங்கே இளவரசன் மாறன் ஆட்சி செய்து வந்தான். மாறன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு ஆசை இருந்தது. 'என் நாடு உலகிலேயே மிகச்சிறந்த நாடு என்று அனைவரும் சொல்ல வேண்டும்' என்பது அவன் கனவு.
ஒருமுறை, மாறன் தனது அமைச்சர்களுடன் ஊர் ஊராகச் சென்று மக்களைச் சந்தித்தான். அப்போது ஒரு கிராமத்தில் ஒரு சிறுவன் கவலையுடன் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தான். அவனது பெயர் கதிர். 'ஏன் கதிர் சோகமாக இருக்கிறாய்?' என்று மாறன் கேட்டான். 'அரசே, எங்கள் வயலில் மழை பெய்யவில்லை, உணவு கிடைக்கவில்லை' என்று கதிர் அழுதான். மாறன் உடனே தானியக் கிடங்குகளைத் திறந்து மக்களுக்கு உணவு வழங்கினான்.
அடுத்த சில வாரங்களில், ஒரு புதிய நோய் அந்த ஊருக்குள் பரவத் தொடங்கியது. மக்கள் உடல்நலம் இழந்தனர். மாறன் பதற்றமடையவில்லை. அவன் சிறந்த மருத்துவர்களையும், சுத்தமான குடிநீதியையும் அந்த ஊருக்கு அனுப்பி வைத்தான். நோய் பரவுவதை தடுத்தான்.
திடீரென்று, அண்டை நாட்டுப் படை ஒன்று பொன்னிவனத்தின் எல்லையைத் தாக்கத் தயாரானது. மாறன் பயந்து போய் போருக்குச் செல்லவில்லை. மாறாக, தனது நாட்டு மக்களை ஒற்றுமைப்படுத்தினான். வலிமையான அரண்களையும், விழிப்புணர்வுள்ள வீரர்களையும் தயார் செய்தான். எதிரிகள் வருவதைக் கண்டதும், பொன்னிவனத்தின் ஒற்றுமையைக் கண்டு அஞ்சிய அண்டை நாட்டு மன்னன் பின்வாங்கிச் சென்றான்.
இறுதியில், மாறன் realization செய்தான்: ஒரு நாடு வெறும் பெரிய கோட்டைகளாலோ அல்லது தங்கத்தாலோ உயர்ந்தது அல்ல. மக்கள் பசியின்றி வாழும்போதும், நோயின்றி ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போதும், மற்றும் பாதுகாப்பாக இருக்கும்போதும் தான் அந்த நாடு உண்மையான சொர்க்கமாகத் திகழும்.
