முன்னொரு காலத்தில், செழியன் என்ற ஒரு இளம் மன்னன் ஒரு சிறிய நாட்டை ஆட்சி செய்து வந்தான். அவனது நாடு மிகவும் அழகானது, ஆனால் ஒரு பிரச்சனை இருந்தது. செழியன் எப்போதும் தனது பெரிய கோட்டையையும், வீரர்களையும் மட்டுமே பெருமையாகக் கருதி வந்தான். ஒருமுறை, அவனது அமைச்சர் மாணிக்கம் அவனிடம் வந்து, "மன்னா, நமது நாடு வளர வேண்டுமானால் வெறும் கோட்டை மட்டும் போதாது," என்றார்.
செழியன் குழப்பத்துடன், "அப்படியென்றால் என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்டான். மாணிக்கம் அவனைக் காட்டிச் சொன்னார், "முதலில், வானத்திலிருந்து பெய்யும் மழையும், பூமியின் மடியில் ஓடும் நதியும் நமக்குத் தேவை. அவைதான் விவசாயத்திற்கு உயிர். அடுத்து, மலைகள் இருக்க வேண்டும்; அவை மேகங்களைக் கொண்டு வந்து மழையைத் தரும். இறுதியாக, நமது கோட்டை பலமாக இருக்க வேண்டும். இவை நான்கும் சேர்ந்தால் மட்டுமே நமது நாடு பாதுகாப்பாகவும் செழிப்பாகவும் இருக்கும்."
செழியன் இதைச் செயல்படுத்தத் தொடங்கினான். அவன் மலைப்பகுதிகளில் புதிய குளங்களைத் தோண்டினான், ஆறுகளைப் பாதுகாத்தான், மேலும் தனது கோட்டையைச் சுற்றியுள்ள இயற்கை வளங்களைச் சிதைக்காமல் பாதுகாத்தான். சில ஆண்டுகளில், அந்த நாடு வறட்சியின்றி பசுமையாக மாறியது. செழியன் இப்போது புரிந்து கொண்டான்: ஒரு நாட்டின் வலிமை என்பது வெறும் ஆயுதங்களில் இல்லை, அது இயற்கையும் பாதுகாப்பும் இணைந்த ஒரு முழுமையான அமைப்பில் உள்ளது.
