ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு பைசா கூட இல்லை. ஊரில் உள்ளவர்கள் அவனை ஒரு சாதாரண மனிதனாகவே பார்த்தார்கள். அவனது கருத்துக்களுக்கு மதிப்பில்லை, அவனது பேச்சிற்குத் தனி importance இல்லை. மாறன் ஒரு நாள் தன் நண்பன் கதிர் என்பவனிடம் கேட்டான், 'கதிர், நான் நல்லவனாக இருந்தாலும், யாரும் என்னை மதிக்காமல் இருக்கிறார்களே, ஏன்?'
கதிர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், 'மாறன், நீ எவ்வளவு நல்லவனாக இருந்தாலும், உன்னிடம் செல்வம் இல்லை என்றால் இந்த உலகம் உன்னை ஒரு சாதாரண மனிதனாகவே பார்க்கும். செல்வம் இருந்தால் மட்டுமே மக்கள் உன்னைத் தேடி வருவார்கள்.'
மாறன் இதைக் கேட்டு வருந்தவில்லை. மாறாக, அவன் கடினமாக உழைக்கத் தொடங்கினான். அவன் ஒரு சிறிய கைவினைப் பொருட்களைத் தயாரிக்கும் தொழிலைத் தொடங்கினான். பல ஆண்டுகள் போராடி, மெல்ல மெல்ல அவன் பெரும் செல்வந்தன் ஆனான். இப்போது மாறன் ஊருக்கு வரும்போது, முன்பு அவனைப் புறக்கணித்தவர்கள் இப்போது அவனைக் கைகுலுக்கத் துடிக்கிறார்கள். அவனது கருத்துக்களைக் கேட்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள். அவனது சிறிய வீட்டைப் பார்த்தவர்கள் இப்போது அவனது பெரிய மாளிகையைப் பார்த்து வியக்கிறார்கள். மாறன் இப்போது ஒரு சாதாரண மனிதன் அல்ல, அவன் ஒரு முக்கியமான மனிதனாக மாறிவிட்டான். செல்வம் அவனது அடையாளத்தையே மாற்றிவிட்டது.