வீரத்தின் கண்கள்

ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் அந்த ஊரின் வீரர்களுக்கெல்லாம் முன்மாதிரியாகத் திகழ்ந்தான். அவனது கண்கள் எப்போதும் ஒரு தீர்க்கமான உறுதியையும், எதற்கும் அஞ்சாத துணிச்சலையும் வெளிப்படுத்தும். ஒருமுறை, காட்டின் எல்லையில் ஒரு பெரிய புயல் வீசியபோது, ஒரு பெரிய மரம் சரிந்து ஒரு சிறிய முயல் குட்டியின் பாதையை மறைத்தது. அந்த முயல் குட்டி பயந்து நடுங்கியது. கரிகாலன் ஓடிச் சென்று, அந்த மரத்தின் அடியிலிருந்த கற்களையும் கிளைகளையும் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி நகர்த்தினான். அப்போது ஒரு பெரிய கல் அவன் காலில் படவிருந்தது. அவனுக்கு வலித்தது, ஆனால் அவன் கண்களை மூடிக்கொள்ளவில்லை; வலியால் தன் வீரத்தையும் உறுதியையும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. அவன் தன் முகத்தில் பயத்தையோ அல்லது தயக்கத்தையோ காட்டாமல், தன் இலக்கை நோக்கித் தொடர்ந்து போராடினான். இறுதியில் அந்த முயலைக் காப்பாற்றினான். அவனது நண்பன் மாறன் கேட்டான், 'கரிகாலா, வலித்தபோது நீ ஏன் கண்களை மூடிக்கொள்ளவில்லை? பயந்து பின்வாங்கலாமே!' கரிகாலன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், 'எதிரி அல்லது கஷ்டம் நம்மைத் தாக்க வரும்போது, நாம் கண்களை மூடிக்கொண்டு பயந்தால், நம் வீரமே அழிந்துவிடும். வீரனுக்குத் தோல்வி என்பது எதிரி தோற்பது மட்டுமல்ல, பயத்தினால் தன் முகத்தையும் உறுதியையும் இழப்பதே ஆகும்.'