அறிவற்றவர்களின் மகிழ்ச்சி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். இருவரும் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருப்பார்கள். ஆனால், அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; இருவரும் எதற்கும் யோசிக்காமல், எதையும் ஆராயாமல் செய்யும் குணம் கொண்டவர்கள். ஒரு நாள், இருவரும் காட்டில் விளையாடச் சென்றபோது, ஒரு பெரிய மாமரம் கண்டார்கள். அந்த மரத்தில் நிறையப் பழுத்த மாம்பழங்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. 'நாம் ஏன் இதைத் தொடக்கூடாது?' என்று கதிர் கேட்டான். மாறன் சிரித்துக்கொண்டே, 'ஏன் கூடாது? நாம் இருவரும் சேர்ந்து இதைச் செய்யலாம்!' என்றான். இருவரும் சேர்ந்து மரத்தின் கிளைகளைத் தள்ளத் தொடங்கினார்கள். மரத்தின் வலிமையை அல்லது அது கீழே விழுந்துவிடக்கூடும் என்ற ஆபத்தை அவர்கள் நினைக்கவில்லை. அவர்கள் அந்தத் தருணத்தில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள். ஆனால், திடீரென்று ஒரு பெரிய கிளை உடைந்து அவர்கள் இருவர் மீதும் விழுந்தது. அதிர்ஷ்டவசமாக அவர்கள் காயமின்றித் தப்பினார்கள், ஆனால் கதிர் மற்றும் மாறன் பயந்து நடுங்கினார்கள். அப்போதுதான் அவர்களுக்குப் புரிந்தது, அவர்கள் செய்த செயல் எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்று. அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்களுக்குப் பிரிந்து செல்லப் பிடிக்கவில்லை, ஆனால் அந்தப் பயமும் வலியும் அவர்களுக்குப் பாடத்தைக் கற்பித்தது. அறிவற்றவர்களின் நட்பு, அவர்கள் ஒன்றாக இருக்கும்போது மட்டும் இனிமையாக இருக்கும்; ஆனால், அந்தத் தவறான முடிவுகளின் விளைவு அவர்களைப் பிரிக்கும்போது பெரும் துயரத்தைத் தரும்.