நிழல் தரும் நட்பு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், மாறன் சற்று ஆக்ரோஷமானவன். ஒருமுறை, கதிரின் தந்தை ஒரு பெரிய வணிகத்தை நடத்தி வந்தார். கதிர் வளர்ந்து பெரிய தொழிலதிபராக மாறத் தொடங்கியபோது, மாறன் அவனுக்குத் துணையாக இருந்தான். ஆனால், கதிர் பெரும் செல்வந்தராகப் புகழ் பெற்றதும், மாறனின் மனதில் ஒரு கசப்பான எண்ணம் தோன்றியது. 'கதிர் இப்போது என்னைத் தவிக்க விடுவான், அவன் என்னை விட உயர்ந்துவிட்டான்' என்று கதிர் மீது வெறுப்பைக் கொள்ளத் தொடங்கினான். மாறன் கதிரின் வளர்ச்சியைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டு, கதிரின் தொழிலுக்குத் தடையாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான். ஒருமுறை, கதிரின் முக்கியமான ஒரு வணிக ஒப்பந்தம் தோல்வியடைய வேண்டும் என்பதற்காக, மாறன் ஒரு தவறான தகவலைத் தந்து கதிரைத் தவறாக வழிநடத்தினான். இதனால் கதிர் ஒரு பெரிய நஷ்டத்தைச் சந்தித்தான். கதிர் சோர்ந்து போய் அமர்ந்திருந்தபோது, மாறன் அவனிடம் வந்து, 'நான் செய்த தவறுக்காக வருந்துகிறேன், உன் வெற்றியைக் கண்டு நான் பொறாமைப்பட்டு உனக்குத் தீங்கு செய்ய நினைத்தேன்' என்று உண்மையை ஒப்புக்கொண்டான். கதிர் அவனை மன்னித்துவிட்டான். ஆனால், மாறன் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான்: ஒருவன் தன் எதிரியைத் தோற்கடிக்க முயற்சிப்பதை விட, தன் அழிவை நோக்கித் தள்ளும் செயல்களைத் தவிர்ப்பதே புத்திசாலித்தனம். வெறுப்பு என்பது ஒருவனைத் தேடி வருவதல்ல, ஒருவன் தன் அழிவை நோக்கியே அழைத்துச் செல்லும் ஒரு வழி.