நிழல் இல்லாத நிஜம்

அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனது நண்பன் கதிர் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவன். கதிர் எதற்கெடுத்தாலும் கோபப்படுவான்; ஒரு சிறிய தவறு நடந்தால் கூட, அவன் கண்களில் ஒருவிதமான வெறி தெரியும். அது மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும் அளவுக்குத் தீவிரமாக இருக்கும். அதுமட்டுமல்லாமல், கதிர் எப்போதுமே தனக்குத் தேவையானதை விட அதிகமாகவே ஆசைப்படுவான். ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவில் ஒரு சிறிய பொம்மை கிடைத்தபோது, அதைத் தன்னிடம் வைத்திருந்த மற்ற சிறுவர்களிடமிருந்து பிடுங்க முயன்றான். கதிரின் இந்தத் தீவிரமான கோபமும், கட்டுக்கடங்காத ஆசையும் மற்றவர்களுக்குப் பயத்தைத் தந்தது. ஒருநாள், கதிர் ஒரு பெரிய விவாதத்தில் தன் கோபத்தை அடக்க முடியாமல், தன் நெருங்கிய நண்பர்களையே எதிரிகளாகப் பார்த்தான். அப்போது மாறன் ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுத்தான். கதிரின் குணத்தால் மற்றவர்கள் பாதிக்கப்படுவதைக் கண்ட அவன், கதிரை வெறுக்கவில்லை, ஆனால் அவனது அந்தத் தவறான குணங்களை முற்றிலும் தவிர்க்க நினைத்தான். கதிரின் நட்பு அவனுக்குத் தேவையில்லை என்று அவன் உணர்ந்தான். கதிரின் கோபமும் ஆசையும் அவனை ஒரு தனி மனிதனாக மாற்றிக்கொண்டது. மாறன் கதிரிடமிருந்து விலகிச் சென்றபோது, அவனது அமைதி அவனுக்குப் பாதுகாப்பைத் தந்தது. உண்மையான நண்பன் என்பவன் நம்மை நல்வழிப்படுத்துபவன் மட்டுமே, நம்மைத் தன் கோபத்தால் அழிப்பவன் அல்ல.