ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் மற்றவர்கள் செய்யும் சிறு சிறு உதவிகளைப் பெரிதுபடுத்தாமல் அலட்சியமாகப் பார்ப்பான். ஒருமுறை, கிராமத்தின் பெரியவர் சோமு தாத்தா, ஒரு பழைய மரத்தடியில் அமர்ந்து மக்களுக்குத் தேவையான சிறு சிறு உதவிகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார். கதிர் அவரைப் பார்த்து, 'தாத்தா, நீங்கள் செய்யும் இந்தச் சின்னச் சின்ன வேலைகளால் என்ன பெரிய மாற்றம் வந்துவிடப் போகிறது?' என்று கேலியாகக் கேட்டான்.
அப்போது அங்கு வந்த ஒரு பெரிய வணிகர், சோமு தாத்தாவின் உதவியால் தன் தொலைந்த ஒரு முக்கியமான ஆவணத்தைக் கண்டெடுத்தார். அந்த ஆவணம் இல்லாமல் வணிகரின் பெரும் தொழில் நின்றிருக்கும். வணிகர் கதிரைப் பார்த்து, 'தம்பி, நீ பெரிய விஷயங்களைத் தேடுகிறாய், ஆனால் ஒருவரின் திறமையையும் அவர் செய்யும் உதவியையும் குறைத்து மதிப்பிடாதே. இந்தத் தாத்தா செய்த அந்தச் சிறு உதவிதான் இன்று என் வாழ்வையே காப்பாற்றியது' என்றார்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். ஒருவரின் ஆற்றலை அல்லது அவர் செய்யும் உதவியின் மதிப்பைக் குறைத்துப் பேசுவது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான். அன்று முதல், யாரிடமும் எதையும் அலட்சியமாகப் பார்க்காமல், அனைவரையும் மதிக்கும் பண்பை வளர்த்துக்கொண்டான்.
