அன்பும் மரியாதையும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. பெரியவர்களைக் கண்டால் அவர்களுக்குத் தேவையான மரியாதையைச் செய்ய மாட்டான். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் நீதிபதி பெரியவர் மாணிக்கம் அவர்கள் ஊருக்கு வந்தார்கள். அவர் மிகவும் அன்பானவர், மக்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்பவர். கதிர், மாணிக்கம் ஐயாவைப் பார்த்தபோது, 'இவர் வெறும் வயதானவர் தானே, இவரை ஏன் மதிக்க வேண்டும்?' என்று நினைத்து, அவர் கடந்து செல்லும் போது வேண்டுமென்றே குறுக்கே நின்று விளையாடினான். இதனால் நீதிபதி மிகுந்த வருத்தமடைந்தார். சில நாட்கள் கழித்து, கதிரின் தந்தை ஒரு பெரிய சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டார். ஊர் பஞ்சாயத்தில் கதிரின் தந்தையின் தரப்பு நியாயம் கேட்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அப்போது நீதிபதி மாணிக்கம் அவர்கள் அங்கு வந்தார்கள். கதிர் செய்த அவமரியாதையை நினைத்த நீதிபதி, கதிரின் தந்தைக்குச் சாதகமாகச் செயல்பட முடியாமல் போனது. கதிரின் தந்தை தன் தவறுக்காகக் கவலையடைந்தார். அப்போது கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். தான் பெரியவர்களை மதிக்காமல் நடந்ததால், தன் குடும்பமே கஷ்டப்படுவதைக் கண்டு அவன் அழுதான். அடுத்த முறை நீதிபதி வந்தபோது, கதிர் ஓடிச் சென்று அவர் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டான். கதிரின் மாற்றத்தைக் கண்ட நீதிபதி, கதிரின் குடும்பத்திற்குத் தேவையான நீதியையும் உதவியையும் வழங்கினார். கதிர் அன்று முதல் பெரியவர்களை மதிக்கும் பண்பை வளர்த்துக்கொண்டான்.