மாயப் பிடியும் மனமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். மாறன் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; அதுதான் சூதாட்டம். ஒருமுறை ஒரு திருவிழாவில் விளையாடிய ஒரு சிறிய விளையாட்டு, அவனது வாழ்க்கையையே மாற்றியது. முதலில் ஒரு சிறிய தொகையை இழந்தான், ஆனால் அதைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்ற ஆசையில் மீண்டும் மீண்டும் விளையாடினான். ஒவ்வொரு முறை தோற்கும் போதும், அவனது மனம் 'அடுத்த முறை கண்டிப்பாக வென்றுவிடுவேன்' என்று தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொண்டது. மெல்ல மெல்ல அவன் தன் சேமிப்பையும், தன் குடும்பத்தின் சொத்துக்களையும் இழந்தான். அவனது நண்பன் கதிர் இதைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டான். 'மாறா, இது உன்னை அழித்துவிடும், நிறுத்திவிடு!' என்று எச்சரித்தான். ஆனால் மாறன், 'இன்னும் ஒரு முறை மட்டும் விளையாடினால் போதும், எல்லாவற்றையும் மீட்டுவிடுவேன்' என்று பிடிவாதமாக இருந்தான். அவன் எவ்வளவு இழக்கிறானோ, அவ்வளவு அதிகமாக அந்த விளையாட்டின் மீது அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. ஒரு நாள், அவன் முற்றிலும் தனிமையில், சோகத்துடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவனது அம்மா அவனருகே வந்து அமர்ந்தார். அவர் கண்களில் கோபம் இல்லை, வெறும் கண்ணீர் மட்டுமே இருந்தது. 'மகனே, நீ எதை இழக்கிறாயோ, அதைத் தேடி ஓடுவது உன்னை இன்னும் ஆழமான பள்ளத்திற்குத் தள்ளும்' என்றார். அந்தத் தாயின் அன்பு மாறனின் கண்களைத் திறந்தது. தான் எதை இழக்கிறேனோ, அதைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்ற அந்தத் தவறான வேட்கை தான் தன்னைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல், அவன் அந்தப் பழக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, கடின உழைப்பால் தன் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினான்.