ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய வியாபாரி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் செல்வந்தர், அவரிடம் எண்ணற்ற சொத்துக்கள் இருந்தன. சோமுவின் மகன் கவின், தன் தந்தையின் குணத்தை ஆசையாகப் பார்த்துக் growing வந்தான். ஒரு நாள், சோமு ஒரு பெரிய ஒப்பந்தம் செய்யத் தயாராக இருந்தார். அந்த ஒப்பந்தம் அவருக்குப் பல கோடி ரூபாய் லாபத்தைத் தரும். ஆனால், அந்த லாபத்தைப் பெற வேண்டுமானால், அவர் ஒரு ஏழை விவசாயியின் நிலத்தை ஏமாற்றிப் பறிக்க வேண்டும் என்று ஒரு இடைத்தரகர் கூறினார்.
கவின் இதைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்தான். 'அப்பா, இவ்வளவு பணம் கிடைக்குமே, நாம் ஏன் இதைத் தவிர்க்கக்கூடாது?' என்று கேட்டான். சோமு மென்மையாகச் சிரித்தார். 'கவின், பணம் என்பது ஒரு கருவி மட்டுமே. ஆனால் நம்முடைய பண்பு என்பது நம் அடையாளம். கோடி ரூபாய் வந்தாலும், ஒருவரின் கண்ணீருக்குக் காரணமாகிப் பெறும் பணம் நமக்குத் தேவையில்லை. நம் முன்னோர்கள் கற்றுக்கொடுத்த நேர்மைதான் நம் உண்மையான சொத்து' என்றார்.
சோமு அந்த ஒப்பந்தத்தை மறுத்துவிட்டார். அந்தத் தருணத்தில் கவின் புரிந்து கொண்டான், தன் தந்தை வெறும் பணக்காரர் மட்டுமல்ல, உயர்ந்த குணங்களைக் கொண்ட ஒரு மனிதர் என்று. காலப்போக்கில், சோமுவின் நேர்மையைப் பாராட்டி மக்கள் அவரை இன்னும் அதிக மதித்தார்கள்.
