ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன். ஆனால், அதே கிராமத்தில் இருக்கும் ரவி என்ற சிறுவன் அடிக்கடி கதிரை கிண்டல் செய்து அவனது பொருட்களைப் பிடுங்கிவிடுவான். இதனால் கதிர் மிகுந்த வருத்தமடைவான். ஒருநாள், ரவி விளையாடும்போது தவறி ஒரு பள்ளத்தில் விழுந்து காலைக் காயப்படுத்திக் கொண்டான். அவனது நண்பர்கள் அனைவரும் பயந்து ஓடிவிட்டனர். கதிர் இதைப் பார்த்தான். அவனுக்கு ரவியின் செயல்கள் மீது கோபம் இருந்தது. 'அவன் என்னை எவ்வளவு காயப்படுத்தியிருக்கிறான்!' என்று கதிர் நினைத்தான். ஆனால், அடுத்த நொடியே அவன் மனதிற்குள் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. 'கோபப்படுவது மட்டும் போதாது, அவனுக்கு இப்போது உதவி தேவை' என்று முடிவு செய்தான். கதிர் ஓடிச் சென்று ரவியை மென்மையாகத் தூக்கி, அவனது காயத்திற்கு மருந்து போட்டான். ரவியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. 'என்னை இவ்வளவு காயப்படுத்திய உன்னிடமே நான் உதவி கேட்பேன் என்று நினைக்கவில்லை, என்னை மன்னித்துவிடு கதிர்' என்று ரவி அழுதான். கதிரின் அந்தப் பண்பு ரவியின் மனதை முழுமையாக மாற்றியது. அன்று முதல் ரவி கதிரின் சிறந்த நண்பனானான்.
கதிர் ஒரு சிறந்த மாணவன் மற்றும் நல்ல பண்புள்ளவன் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், ரவி போன்ற எதிரிகளிடம் கூட அன்பாக நடந்துகொண்டபோதுதான் கதிரின் அந்த நற்பண்பு முழுமையடைந்தது.
