அன்பும் பண்பும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் ஒரு பெரிய மற்றும் மரியாதைக்குரிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அவனது தந்தை ஊர் பெரியவர், எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்து வருவார். ஒரு நாள், பள்ளியில் ஒரு புதிய மாணவன் வந்தான், அவன் பெயர் முகிலன். முகிலன் மிகவும் ஏழ்மையான நிலையில் இருந்தான், ஆனால் அவன் மிகவும் புத்திசாலி. ஒரு நாள் விளையாட்டுப் போட்டியில் கதிர் தவறுதலாக முகிலனைத் தள்ளிவிட்டான். மற்ற மாணவர்கள் முகிலனைப் பார்த்து சிரித்தனர். கதிர் ஒரு நிமிடம் தயங்கினான். அவனது குடும்பப் பின்னணி அவனுக்கு ஒரு கௌரவத்தைத் தந்திருந்தது, ஆனால் அவனது உள்ளம் அவனிடம் உண்மையைச் சொன்னது. கதிர் உடனே முகிலனிடம் சென்று, 'மன்னிக்கவும் முகிலன், நான் உன்னைத் தெரியாமல் தள்ளிவிட்டேன்' என்று கூறி, அவனது கையைப் பிடித்துத் தூக்கினான். அந்த அன்பான செயல் முகிலனின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தது. கதிரின் இந்தச் செயல், அவன் ஒரு நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்தவன் என்பதை மட்டுமல்லாமல், அவனிடம் உண்மையான அன்பு இருப்பதை உலகிற்கு உணர்த்தியது. அன்று முதல் கதிரும் முகிலனும் சிறந்த நண்பர்களாக மாறினார்கள்.