மின்னும் பொன்னும் மறைந்து போகும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு வணிகர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் நிறைய பணம் இருந்தது, ஆனால் அவர் ஒருபோதும் யாருக்கும் உதவி செய்ய மாட்டார். தன் லாபத்தை மட்டும் பார்த்தே வாழ்ந்தார். ஒருமுறை, சோமு ஒரு பெரிய தங்கக் குடத்தைச் சேமித்து வைத்தார். அதைத் தனது அறையில் பூட்டி வைத்து, 'இது எனக்கு மட்டுமே சொந்தம்' என்று பெருமையாகச் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். அதே ஊரில் கதிர் என்ற ஒரு ஏழை விவசாயி இருந்தார். அவர் கஷ்டப்பட்டாலும், தான் சம்பாதிக்கும் சிறு தொகையில் ஒரு பகுதியை ஊர் ஏழைகளுக்கு உணவளிக்கப் பயன்படுத்துவார். ஒரு நாள், கிராமத்தில் பெரும் மழை பெய்தது. சோமுவின் வீட்டின் கூரை பலவீனமாக இருந்ததால், மழை நீர் உள்ளே புகுந்து அவரது தங்கக் குடத்தை நனைத்தது. அந்தத் தங்கம் மெல்ல மெல்ல மழுங்கிப் போனது. ஆனால், சோமுவின் வீட்டின் சுவர்கள் பலவீனமாக இருந்ததால், ஒரு பெரிய மரம் சரிந்து விழுந்து அவரது வீட்டைத் தகர்த்தது. சோமுவின் சேமிப்பு அனைத்தும் மண்ணோடு மண்ணாகக் கரைந்து போனது. ஆனால், கதிர் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்ததால், மழைக்காலத்தின் போது ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து கதிரின் வீட்டைப் பாதுகாத்தனர். சோமுவின் பணம் அவரைத் தற்காத்துக் கொள்ளவில்லை, ஆனால் கதிரின் அன்பால் அவர் பாதுகாக்கப்பட்டார்.