அன்புத் தந்தை மற்றும் காய்ந்த நிலம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி தன் மனைவி மீனாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். சோமு மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் ஒரு மோசமான பருவமழை காரணமாக அவனது விளைச்சல் முற்றிலும் அழிந்து போனது. அவனிடம் சேமிப்பு என்று ஒன்றுமே இல்லை. ஒரு நாள், சோமுவின் மகன் கவின், தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு சிறிய விளையாட்டுப் பொருள் வாங்க ஆசைப்பட்டான். ஆனால், வீட்டில் ஒரு பருக்கை அரிசி கூட இல்லை. சோமுவின் முகத்தில் தெரிந்த அந்தத் தவிப்பைக் கண்ட மீனா, 'நமக்கு இப்போது உணவு இல்லை, நாளைக்கு எப்படி வாழ்வோம்?' என்று வருத்தப்பட்டாள். சோமுவின் வறுமை அவனது இன்றைய மகிழ்ச்சியை மட்டும் பறிக்கவில்லை; அவனது பிள்ளைகளின் எதிர்காலக் கனவுகளையும், அடுத்த பருவமழை வரும் வரை அவன் செய்ய வேண்டிய முன்னேற்றங்களையும் முடக்கிப் போட்டது. வறுமை என்பது வெறும் பசி மட்டுமல்ல, அது ஒரு மனிதனின் தன்னம்பிக்கையையும், அடுத்த தலைமுறைக்கான வாய்ப்புகளையும் பறிக்கும் ஒரு இருண்ட நிழல் என்பதை சோமு உணர்ந்தான். ஆனால், அவன் மனம் தளராமல், மீண்டும் உழைக்கத் தொடங்கினான்.