கெட்ட குணமும் உண்மையான அன்பும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவனும், அவனது தாத்தா மாணிக்கமும் வாழ்ந்து வந்தனர். மாறன் மிகவும் அன்பானவன். ஒருநாள், ஊர் திருவிழாவிற்குச் செல்லும் வழியில், ஒரு பணக்காரர் தன் ஆட்களுடன் சென்றார். அவர் மிகவும் கஞ்சத்தனம் கொண்டவர். உணவருந்திய பிறகு, கைகளில் இருந்த உணவுத் துகள்களைக் கூட அவர் உதறித் தள்ளவில்லை. மாறன் இதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான். ஆனால், அந்தப் பணக்காரர் தன் ஊழியர்களிடம் மிகவும் கடுமையாக நடந்து கொண்டார். 'உங்களுக்குக் கொடுப்பதற்கு நான் இல்லை, போய் வேலையைப் பாருங்கள்!' என்று கத்தினார். மாறன் இதைப் பார்த்தபோது, அந்தப் பணக்காரர் மற்றவர்களுக்குத் தரத் தயங்குவதையும், அதே சமயம் தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவதையும் உணர்ந்தான். மாறன் தன் தாத்தாவிடம் கேட்டான், 'தாத்தா, அவர் ஏன் இவ்வளவு கஞ்சத்தனமாக இருக்கிறார்?' தாத்தா சொன்னார், 'மகனே, ஒருவன் எவ்வளவுதான் வசதியாக இருந்தாலும், அவனது குணம் சரியில்லை என்றால், அவன் மற்றவர்களுக்குத் தரும் உதவி வெறும் பயத்தை மட்டுமே தரும். மற்றவர்களைத் துன்புறுத்தித் தான் பிழைப்பவர்கள், அன்பால் எதையும் செய்ய மாட்டார்கள்.' மாறன் அன்று புரிந்து கொண்டான்: ஒருவன் மற்றவர்களுக்குத் தரும் உதவி, பயத்தினால் செய்யப்படுகிறதா அல்லது அன்பினால் செய்யப்படுகிறதா என்பது முக்கியம்.