மறைந்திருக்கும் பார்வை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் மலரும் வாழ்ந்து வந்தனர். இளங்கோ ஒரு ஓவியன், மலர் ஒரு நடனக் கலைஞர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளும் போது, ஒருவிதமான தயக்கமும் வெட்கமும் இருந்தது. மலரின் கண்கள் மிகவும் அழகானவை, ஆனால் அவள் தன் கண்களால் சொல்லும் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்த பயப்படுவாள். அவள் எப்போதும் தன் அடர்ந்த, வளைந்த புருவங்களால் தன் கண்களை மறைத்து வைத்திருப்பதைப் போலத் தோன்றும். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் இளங்கோ மலரைத் தூரத்திலிருந்து பார்த்தான். மலர் நடனமாடும் போது, அவளது கண்கள் மின்னின. ஆனால், அவளது அடர்ந்த புருவங்கள் அந்தப் பார்வையை ஒரு மர்மமான அழகோடு மறைத்து வைத்திருந்தன. மலரின் கண்கள் காட்டும் ஆழமான அன்பையும், அதே சமயம் அவள் காட்டும் சிறு கோபத்தையும் அவளது புருவங்கள் ஒரு பாதுகாப்புத் திரையாகப் பாதுகாத்தன. இளங்கோவிற்கு அவளது கண்கள் தரும் அதிர்வு பயத்தைத் தரவில்லை; மாறாக, அந்தப் புருவங்கள் அவளது உணர்ச்சிகளைத் தற்காக்கும் ஒரு அழகிய போர்வை போலத் தெரிந்தன. அவளது கண்கள் சொல்லும் கதையை அவளது புருவங்கள் மென்மையாகத் தடுத்து நிறுத்தியதால், அவளது பார்வையில் இருந்த தீவிரத்தை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடிந்தது.