மௌனத்தின் மொழி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் மலரும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். இளங்கோ ஒரு திறமையான சிற்பி, மலர் ஒரு மென்மையான குணம் கொண்ட பெண். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டாலும், ஒரு வார்த்தை கூட பேசிக்கொண்டதில்லை. ஒரு நாள், ஊர் திருவிழாவின் போது, இளங்கோ கூட்டத்திற்கு நடுவே மலரைப் பார்த்தான். மலர் அவனை ஒரு கணம் பார்த்தாள், ஆனால் அடுத்த வினாடியே வெட்கத்தால் தன் தலை குனிந்து கொண்டாள். அந்த ஒரு நொடிப் பார்வையும், அவள் தலை குனிந்த விதமும் இளங்கோவிற்குப் புரிய வைத்தது; அவளது மௌனத்தில் ஒரு காதல் ஒளிந்திருக்கிறது என்று. அவள் கண்களால் சொன்ன அந்தச் சிறு சைகை, அவனது இதயத்தில் அன்பென்னும் தானியங்களைச் செழிக்கச் செய்தது. வார்த்தைகள் தேவையில்லை, ஒரு சிறு பார்வையும் பணிவும் உண்மையான அன்பை வெளிப்படுத்தும் என்பதை இருவரும் உணர்ந்தார்கள்.