மெல்லிய புன்னகை

அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரி அடிவாரத்தில் இளமாறன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் ஒரு திறமையான சிற்பி. ஒருமுறை, அருகில் உள்ள ஊரிலிருந்து மலர் என்ற பெண் அங்கு வந்தாள். மலர் மிகவும் அமைதியானவள், ஆனால் அவளது கண்கள் ஏதோ சொல்லத் துடித்தன. இளமாறன் அவளைப் பார்த்தபோது, அவளுக்குள் இருக்கும் தயக்கமும், அதே சமயம் அவனது மீதான ஒரு மெல்லிய ஈர்ப்பும் அவளது பார்வையில் தெரிந்தது. ஒரு நாள், ஊர் திருவிழாவின் போது, இளமாறன் கூட்டத்திற்கு நடுவே மலரைப் பார்த்தான். அவன் அவளைத் தேடிப் பார்த்தான். அப்போது, மலர் அவனைத் தற்செயலாகப் பார்த்தாள். அவள் பயந்துவிடவில்லை, மாறாக, அவனது பார்வையைத் திருப்பாமல், ஒரு மென்மையான, அன்பான புன்னகையை அவனுக்குச் சிந்தினாள். அந்த ஒரு நொடி புன்னகை, இளமாறனின் மனதில் இருந்த எல்லாத் தயக்கங்களையும் போக்கிவிட்டது. அவளது அந்தச் சிறு புன்னகை, 'நீ எனக்குப் பிடித்திருக்கிறாய், பயப்படாதே' என்று சொல்லும் ஒரு ரகசியத் தூது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. வார்த்தைகள் தேவையில்லை, ஒரு சிறு பார்வை மற்றும் புன்னகை மட்டுமே இரு இதயங்களை இணைக்கப் போதுமானது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.