மௌனத்தின் மொழி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் சிறுவயதிலிருந்தே நெருக்கமான நண்பர்கள், ஆனால் இப்போது அவர்களுக்குள் ஒரு மெல்லிய காதல் மலர்ந்திருந்தது. ஒரு நாள், கிராமத்தின் திருவிழாவில் மக்கள் கூட்டத்திற்கு நடுவே அவர்கள் சந்தித்தனர். நிலா ஒரு அழகான பட்டுப் புடவை அணிந்து, கையில் ஒரு பூவுடன் நின்றிருந்தாள். இளங்கோ அவளைப் பார்த்தான். ஆனால், அவன் அவளிடம் ஓடி வந்து பேசவில்லை. மாறாக, ஒரு அந்நியரைப் பார்ப்பது போல, மிக இயல்பாக ஒரு பார்வை மட்டும் பார்த்துவிட்டுத் தன் நண்பர்களுடன் பேசத் தொடங்கினான். நிலாவும் இதைப் பார்த்தாள். அவளும் அவனிடம் ஓடி வந்து பேசவில்லை; ஒரு சாதாரணப் பெண்ணைப் போலத் தன் வேலையில் கவனமாக இருந்தாள். ஆனால், அந்தப் பார்வையில் ஒரு ஆழமான புரிதல் இருந்தது. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளவில்லை என்றாலும், அந்தப் பொதுவான பார்வையின் பின்னால் ஆயிரம் கதைகள் மறைந்திருந்தன. மற்றவர்கள் அவர்களைப் பார்த்தபோது, அவர்கள் வெறும் அறிமுகமில்லாதவர்கள் போலத் தெரிந்தார்கள். ஆனால், அந்த மௌனமான பார்வையில் இருந்த அன்பு, வார்த்தைகளை விட வலிமையாக இருந்தது. உண்மையான அன்பு வெளிப்படையாகக் காட்டப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை, அது ஒரு பார்வையில் மறைந்திருக்கலாம்.