ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் ஒரு சிறந்த ஓவியன். ஆனால், அவனது ஓவியங்களில் ஏதோ ஒன்று குறைவது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. வண்ணங்கள் இருந்தன, உருவங்கள் இருந்தன, ஆனால் உயிர் இல்லை. ஒரு நாள், அவன் தனது கிராமத்திற்குப் புதியதாக வந்த இளவேனிலாவைக் கண்டான். அவள் வரும்போது அணிந்திருந்த வளையல்களின் ஓசை, அவளது புன்னகை, அவளது கண்களில் இருந்த பிரகாசம் என அனைத்தும் இளமாறனைத் திகைக்க வைத்தன.
அவர்கள் பேசத் தொடங்கியபோது, இளமாறன் உணர்ந்தான்—அவள் வெறும் அழகல்ல, அவள் ஒரு முழுமையான அனுபவம். அவளுடன் இருக்கும்போது அவளது மென்மையான குரலைக் கேட்பது (கேள்வி), அவளது அழகான கண்களைப் பார்ப்பது (காட்சி), அவளது மலர் போன்ற வாசனையை நுகர்வது (மணம்), அவளது மென்மையான கைகளைத் தொடுவது (தொடுதல்) மற்றும் அவளது அன்பான பேச்சில் உள்ள இனிமையை உணர்வது (சுவை) என ஐம்புலன்களும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு பேரானந்தத்தைத் தந்தன. அவளது அருகாமை அவனது ஓவியங்களுக்கு உயிர் கொடுத்தது. இளமாறன் இப்போது உணர்ந்தான், உண்மையான மகிழ்ச்சி என்பது தனித்தனி உணர்வுகளில் இல்லை, அவை அனைத்தும் ஒன்றிணையும் ஒரு ஆத்மார்த்தமான பிணைப்பில் தான் இருக்கிறது.
