அவள் நெஞ்சில் ஒரு விசித்திரத் தீ

அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளமாறன் மற்றும் நிலா வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். ஒரு நாள் மாலை, இருவரும் பூந்தோட்டத்தில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். இளமாறன் ஒரு சிறு விளையாட்டாக, நிலாவை விட்டு சற்றுத் தள்ளி அமர்ந்தான். அப்போது நிலாவின் முகத்தில் ஒரு சிறு கவலை தெரிந்தது, அவள் கண்கள் கலங்கின. அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு நெருப்பு எரியத் தொடங்குவது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. இதைப் பார்த்த இளமாறன், உடனே அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்தான். அவன் அருகில் வந்ததும், நிலாவின் அந்தத் தவிப்பும் கவலையும் மறைந்து, அவள் முகம் மலர்ந்தது. அவளுக்குள் இருந்த அந்தத் தவிப்பு ஒரு குளிர்ந்த நிழலைப் போல மாறியது. இளமாறன் வியந்து போனான். 'நிலா, நீ ஏன் இப்படி இருக்கிறாய்? நான் விலகிச் சென்றால் உனக்குள் நெருப்பு எரிகிறது, நான் அருகில் வந்தால் அது எப்படித் தணிந்துவிடுகிறது? இந்த விசித்திரமான நெருப்பு உனக்கு எங்கிருந்து வந்தது?' என்று கேட்டான். நிலா மெல்லப் புன்னகைத்தாள். 'இது கோபம் இல்லை இளமாறன், இது உன்னைப் பற்றிய என் அன்பின் வெளிப்பாடு. நீ அருகில் இல்லாத போது ஏற்படும் அந்தத் தனிமை தான் இந்தத் தீ. நீ என்னுடன் இருக்கும்போது அந்தத் தனிமை மறைந்து அமைதி கிடைக்கிறது,' என்றாள். அன்பின் ஆழத்தை அவர்கள் இருவரும் அன்று உணர்ந்தார்கள்.