கண்ணின் மணி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தனர். இளங்கோ ஒரு ஓவியன், நிலா அவனது உலகமே. ஒரு நாள், இளங்கோ ஒரு பெரிய ஓவியத்தை வரையத் தொடங்கினான். அவன் கண்களில் நிலாவின் உருவம் மட்டுமே இருந்தது. அவன் தூங்கும் போதும், எழுந்து நடக்கும் போதும், அவனது பார்வையில் நிலாவின் பிம்பம் மட்டுமே தெரிந்தது. ஒருமுறை, ஒரு வழிப்போக்கன் வந்து, 'இளங்கோ, நீ ஏன் எப்போதும் காற்றில் ஏதோ தேடுகிறாய்?' என்று கேட்டான். இளங்கோ புன்னகைத்துவிட்டு, 'நான் காற்றில் தேடவில்லை, என் கண்ணின் கருவிழியில் நிலாவின் பிம்பத்தை வைத்திருக்கிறேன். அந்த பிம்பம் விலகிச் சென்றால், என் நெற்றியில் நிலாவின் அழகிய உருவத்தை நிலைநிறுத்த இடமே இருக்காது' என்றான். நிலா அவனது அன்பால் அவனது பார்வையைத் தன் வசப்படுத்திக் கொண்டாள். அவனது கண்கள் அவளது நினைவால் நிறைந்திருந்தன.