மறக்க முடியாத நினைவுகள்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுடைய கண்கள் மின்னும் நட்சத்திரங்களைப் போல இருக்கும். அதே கிராமத்தில் மாறன் என்ற இளைஞனும் இருந்தான். மாறன் ஒரு சிற்பி, அவன் கல்லில் உயிர் கொடுப்பவன். ஒருமுறை மாறன் ஒரு பெரிய சிலையைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். வேலை மிகவும் கடினமாக இருந்தது, அவனுக்குப் பசியும் களைப்பும் கூடத் தோன்றவில்லை. அப்போது அவனது தோழி நிலா அவனிடம் வந்து, "மாறா, நீ வேலைப்பளுவில் அவளை மறந்துவிட்டாயா?" என்று கேட்டாள். மாறன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், "நிலா, நான் உலகத்தையே மறந்தாலும், அந்த மின்னும் கண்களைக் கொண்ட இளவேனிலை என்னால் மறக்க முடியாது. அவள் நினைவுகள் என் மனதில் எப்போதும் இருக்கும். ஒருவேளை நான் அவளை மறந்திருந்தால், உன்னைத் தேடி வந்திருப்பேன். ஆனால் அவளை மறக்கவே முடியாது!" மாறனின் வார்த்தைகள் காதலின் ஆழத்தைக் காட்டின. அவன் வேலை செய்தாலும், அவனது இதயம் எப்போதும் இளவேனிலுடன் இருந்தது.