புரியாத சிரிப்பு

அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளமாறன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் ஒரு ஓவியன். ஒருநாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் அவன் தன் காதலி நிலாவைப் பார்த்தான். நிலா அவனது அன்பால் மிகுந்த வேதனையில் இருந்தாள்; அவளது தந்தை இந்தத் திருமணத்திற்குச் சம்மதிக்கவில்லை. நிலாவின் சோகத்தைப் பார்த்த மற்றவர்கள், அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளும் அழகை ரசிக்காமல், அவர்கள் காட்டும் தயக்கத்தையும் அமைதியையும் கண்டு கிண்டல் செய்தனர். ஊர் மக்கள், "பாருங்கள், இவர்கள் இருவரும் பேசவே மாட்டேங்குறார்களே!" என்று சிரித்தனர். இளமாறன் இதைக் கேட்டு வருத்தப்பட்டான். ஆனால், அவனது நண்பன் கதிர் சொன்னான், "இளமாறா, அவர்கள் சிரிப்பது நாம் அனுபவிக்கும் இந்தத் தவிப்பு அவர்களுக்குத் தெரியாததால் தான். நாம் அனுபவிக்கும் இந்தத் துயரத்தின் ஆழம் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அவர்கள் வெறும் பார்வையாளர்கள் மட்டுமே.". இளமாறன் புரிந்துகொண்டான்; மற்றவர்களின் சிரிப்புத் துயரத்தினால் உருவானது அல்ல, அது அனுபவமற்றவர்களின் அறியாமையால் உருவானது என்று.