தனிமையின் வலிமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு மல்லிகா என்ற பெண்ணின் மீது மிகுந்த காதல் இருந்தது. ஆனால், மல்லிகா ஒருமுறை கோபப்பட்டு அவனிடம் பேசாமல் சென்றுவிட்டாள். இளங்கோவிற்கு அந்தத் தனிமை தாங்க முடியவில்லை. மல்லிகா இல்லையென்றால் தான் இல்லை என்ற நிலைக்கு அவன் சென்றான். அவன் மனதிற்குள் ஒரு பெரிய ஆக்ரோஷமும், ஏக்கமும் பெருகியது. அது ஒரு பெருவெள்ளம் போல அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டது. அவன் இரவெல்லாம் தூங்காமல், மல்லிகாவின் நினைவுகளிலேயே மூழ்கித் தவித்தான். ஒரு நாள், அவன் வயதான தாத்தாவிடம் சென்று, 'தாத்தா, மல்லிகா இல்லாமல் என்னால் வாழவே முடியாது, இந்தத் துயரம் என்னை அழித்துவிடும் போலிருக்கிறது' என்று அழுதான். தாத்தா அவனைக் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னார், 'தம்பி, காதல் என்பது ஒரு அழகான பூந்தோட்டம் போன்றது, ஆனால் அது ஒரு ஆழமான கடல் போன்றது. அந்தத் தாகமும், ஆசையும் ஒரு பெருவெள்ளம் போல உன்னைத் தள்ளும். ஆனால், அந்தத் தள்ளுமுள்ளிலும் நீ உன்னைத் தொலைத்துவிடக்கூடாது. நீயே உனக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டும்.' இளங்கோ மெல்ல மெல்லத் தன் தவறை உணர்ந்தான். மற்றவர்கள் மீதுள்ள அதீத ஈர்ப்பு ஒருவரைத் தற்காலிகமாகத் திசைதிருப்பலாம், ஆனால் அந்தத் தாகத்தில் மூழ்கிப் போகாமல், மன உறுதியுடன் தன் கடமைகளைச் செய்யத் தொடங்கினான். காலப்போக்கில், அவன் தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டான். மல்லிகா மீண்டும் வந்தபோது, அவன் ஒரு பலவீனமான மனிதனாக இல்லாமல், தெளிவான மனதுடன் இருந்தான்.