இரவின் தனிமைத் துணையாளன்

அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளமாறன் மற்றும் நிலா வசித்து வந்தனர். நிலா ஒரு ஓவியக் கலைஞர், இளமாறன் ஒரு தோட்டக்காரன். ஒரு நாள், நிலா தன் கணவன் இளமாறன் மீது சிறு கோபம் கொண்டு, அவர் தன்னைக் கவனிக்கவில்லை என்று வருத்தப்பட்டாள். அன்று இரவு, நிலா தன் அறையில் தனியாக அமர்ந்து ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஊரே அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. பறவைகள் கூட்டில் அமைதி காத்தன, பூக்கள் இதழ் மூடின, காற்றில் மெல்லிய தாலாட்டு கேட்டது. அந்த அமைதியான இரவில், நிலாவுக்கு ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. இந்த அமைதியான இரவு, உலகத்திலுள்ள அனைத்து உயிர்களையும் தூங்கச் சொல்லித் தாலாட்டி விடுகிறது. ஆனால், அந்தத் தாலாட்டில் தன்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை, அந்த இரவின் தனிமையில் அவளுக்குத் துணையாக இருப்பது அவளது தனிமையே என்று உணர்ந்தாள். அவள் தன் கோபத்தை மறந்து, இளமாறன் அருகில் சென்றாள். அவனது அன்பும், அந்த அமைதியான இரவும் அவளுக்குப் பெரிய ஆறுதலைத் தந்தன. தனிமை என்பது பயமுறுத்துவது அல்ல, அது நம்மை நாமே உணர வைக்கும் ஒரு அழகான தருணம் என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டாள்.