நீளும் இரவும் தனிமையும்

அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளவேனிலன் மற்றும் கயல்விழி வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். ஒருமுறை, இளவேனிலன் தனது குடும்பத் தொழிலுக்காக சில நாட்கள் வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் கிளம்பும் போது, கயல்விழி மிகுந்த வருத்தத்துடன் விடைபெற்றாள். இளவேனிலன் சென்ற பிறகு, கயல்விழிக்கு ஒவ்வொரு இரவும் ஒரு யுகமாகத் தோன்றியது. அந்த இரவுகள் மிகவும் நீளமானவையாகவும், அமைதியற்றவையாகவும் இருந்தன. கயல்விழிக்குத் தன் கணவன் செய்த சிறு சிறு குறும்புகள் கூட இப்போது இனிமையாகத் தெரிந்தன; ஆனால், அவர் அருகில் இல்லாத அந்தத் தனிமை அவளை வாட்டியது. ஒரு இரவு, ஜன்னல் வழியாக நிலவைப் பார்த்தபடி கயல்விழி நினைத்தாள், 'என் கணவன் என்னைச் சிறு பிடிவாதங்களால் வம்புக்கு இழுப்பார், ஆனால் இந்தத் தனிமையான இரவுகள் அவரை விடவும் கொடியவை. இந்த நீண்ட இரவுகள் எப்போது முடிந்து அவர் என்னுடன் வருவார்?' என்று. காலங்கள் மெல்ல நகர்ந்தன, இறுதியில் இளவேனிலன் திரும்பியபோது, கயல்விழிக்கு அந்தத் தனிமை நீங்கிய மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பானது. அவர் வந்தவுடன் அந்த நீண்ட இரவுகள் இனிமையான கனவுகளாக மாறின.