கண்ணீர் வற்றிப்போன கண்கள்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் ஒரு சிறந்த ஓவியக் கலைஞர். அவளது கண்கள் எப்போதும் வண்ணமயமான ஓவியங்களைப் பார்ப்பதற்கும், அழகிய இயற்கையை ரசிப்பதற்கும் பழகியவை. அவளது கண்கள் எப்போதும் ஒருவிதப் பிரகாசத்துடன் இருக்கும். ஆனால், அவளது கண்கள் ஒரு பெரிய சோகத்தைச் சந்தித்தன. அவளது அன்பிற்குரியவர் அவளை விட்டு வெகுதூரம் சென்றபோது, அவள் தன் துயரத்தை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினாள். பல நாட்கள் அவள் அழுதவாள். அவளது கண்கள் சிவந்து போயின. அவள் வரைந்த ஓவியங்கள் கூட அவளது கண்ணீரில் நனைந்து போயின. ஒரு கட்டத்தில், அவளது கண்கள் எவ்வளவு அழுதாலும் இனித் துளிகள் வராது என்ற நிலை வந்தது. அவளது கண்கள் வறண்டு போயின, ஆனால் அவளது உள்ளத்தில் இருந்த வலி மட்டும் குறையவில்லை. அந்தத் துயரம் அவளது கண்களை ஒரு நோயைப் போலத் தாக்கி, அவளது பார்வையை மந்தமாக்கியது. இறுதியில், அவள் அந்தத் துயரத்திலிருந்து மீண்டு வரத் தொடங்கியபோதுதான், அவளது கண்கள் மீண்டும் புன்னகையைச் சுமக்கத் தொடங்கின.