மௌனத்தின் வலி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்குத் தன் கணவன் கதிரன் என்றால் உயிர். ஒருமுறை கதிரன் தன் வேலைய सिलसिलेமாய் வெகுதூரம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. இளமதி, 'நீ போயிட்டு வா, நான் உனக்காகக் காத்திருப்பேன்' என்று புன்னகையுடன் வழி அனுப்பி வைத்தாள். ஆனால், கதிரன் சென்ற பிறகு, அவனது பிரிவின் துயரம் இளமதியின் முகத்தில் நிழலாடியது. அவள் சரியாகவும் சாப்பிடவில்லை, தூக்கமும் இன்றித் தவித்தாள். அவளது முகம் மெல்ல மெல்லத் தன் பொலிவை இழந்து, வெளிறிப் போனது. ஒருநாள் அவளது தோழி நிலா அவளைப் பார்த்து, 'இளமதி, ஏன் உன் முகம் இவ்வளவு வாடிப் போய் இருக்கிறது? என்ன நடந்தது?' என்று கேட்டாள். இளமதி ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தாள். அவளது கணவன் இல்லாத அந்தத் தனிமையையும், அவனது பிரிவால் அவள் அனுபவித்த உடல்நலக் குறைவையும் யாரிடம் சொல்வாள்? அவளது அன்புக்குரியவன் தான் அவளது உலகம். அவனிடம் மட்டுமே இதைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும் என்று அவள் உணர்ந்தாள். மற்றவர்களிடம் தன் வேதனையைச் சொல்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று அவள் மௌனமாகத் தன் கணவனின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தாள்.