மங்கல மலரின் வாடிய முகம்

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்குத் தாரகன் என்ற கணவன் இருந்தான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசிப்பார்கள். ஒருமுறை, தாரகன் தனது குடும்பத் தொழிலுக்காகப் பல மாதங்கள் தூரத்து ஊருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் சென்ற பிறகு, இளவேனிலின் உலகம் ஏனோ மந்தமாகிப் போனது. அவள் முன்பு போலவே மலர்களைத் தோட்டத்திற்குச் சென்று பறிக்கவில்லை, சமையலில் அக்கறை காட்டவில்லை. அவளது முகம் எப்போதும் ஒருவிதமான சோர்வுடனும், நிறம் மங்கலாகவும் காணப்பட்டது. அவளது தோழி நிலா, 'இளவேனில், நீ ஏன் இவ்வளவு வாடிப் போய் இருக்கிறாய்? உன் முகம் ஏன் பொலிவிழந்து காணப்படுகிறது?' என்று கேட்டாள். அதற்கு இளவேனில் மென்மையாக, 'அவர் சென்ற அந்த நொடியிலிருந்தே, என் உள்ளத்தின் மகிழ்ச்சி மறைந்துவிட்டது. அந்தத் துயரம் என் முகத்திலும், என் உடலிலும் ஒரு மங்கலான நிறமாகப் படிந்துவிட்டது. அவர் இல்லையென்றால் இந்த அழகும், இந்தத் தோற்றமும் என்னிடம் எதற்கு?' என்று கூறினாள். அவளது அன்பின் ஆழத்தை உணர்ந்த நிலா, அவளுக்குத் துணையாக இருந்தாள். தாரகன் திரும்பிய போது, அவனது வருகையைக் கண்டதும் இளவேனிலின் முகம் மீண்டும் மலர்ந்தது. அன்பின் பிரிவால் ஏற்படும் உடல் ரீதியான மாற்றத்தை அவள் உணர்த்தினாள்.