மங்கல ஒளியும் மறைந்த நிழலும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். இளவேனில் மிகவும் அன்பானவள், கதிர் அவளை உயிராக நேசிப்பவன். ஒருமுறை கதிர் ஒரு பெரிய வணிகப் பயணத்திற்காக பல நாட்கள் ஊருக்கு வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் இல்லாத அந்த நாட்களில், இளவேனிலின் முகம் மெல்ல மெல்ல பொலிவிழந்து காணப்பட்டது. அவள் உணவு சரியாக உண்ணவில்லை, எப்போதும் ஒருவிதமான சோகத்திலேயே இருந்தாள். அவளது முகம் மஞ்சள் நிறமாக மாறியது. இதைக் கவனித்த அவளது தோழி நிலா, "இளவேனில், நீ ஏன் இப்படி வாடிக் கிடக்கிறாய்? உடல்நிலை சரியில்லையா?" என்று கேட்டாள். இளவேனில் மெல்லிய குரலில், "என் மனம் கதிரின் நினைவிலேயே இருக்கிறது. அவர் அருகில் இல்லாத இந்த நாட்கள் எனக்குப் பாரமாகத் தெரிகின்றன" என்றாள். ஒரு நாள் மாலை, கதிர் திடீரெனத் திரும்பி வந்தான். அவனைக் கண்டதும் இளவேனிலின் முகத்தில் ஒரு பிரகாசமான ஒளி பரவியது. அவளது முகம் மீண்டும் மலர்ந்தது. கதிரின் வருகை அவளது சோகத்தை நீக்கி, அவளது முகப்பொலிவை மீட்டெடுத்தது. இருள் விளக்கு அணையக் காத்திருப்பதைப் போல, அவளது சோகம் கதிரின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தது.