மனதின் ஆழமும் மௌனத்தின் வலிமையும்

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமதி என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிர் சென்ற பிறகு, மிகுந்த சோகத்தில் இருந்தாள். கதிர் ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குச் சென்றிருந்தான், ஆனால் அவன் திரும்பப் பெறுவான் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. இளமதி தன் துயரத்தை ஊர் மக்களிடம் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பாள். 'என் கணவன் என்னை விட்டுப் போய்விட்டான், நான் எப்படி வாழ்வேன்?' என்று அழுது புலம்புவாள். ஊர் மக்கள் அவளைப் பார்த்து இரக்கப்பட்டாலும், அவளது அழுகை குறையவில்லை. ஒருநாள், அந்த ஊரின் வயதான ஞானி ஒருவரை அவள் சந்தித்தாள். அவர் அவளிடம், 'இளமதியே, உன் துயரத்தை மற்றவர்களிடம் சொல்லி உன் பாரத்தைக் குறைக்க நினைக்காதே. மற்றவர்களுக்கு உன் துயரம் ஒரு கதையாகத் தெரியலாம், ஆனால் அது உனக்கு ஒரு கடலைப் போன்ற பெரிய வலி. அந்த வலியைத் தாங்கும் வலிமையை உன் உள்ளத்திற்குள் தேடிக்கொள். உன் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, உன் கடலை நீயே கடந்து செல்' என்று அன்புடன் கூறினார். இளமதிக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது. மற்றவர்களிடம் புலம்புவதை விட, தன் மனதிற்குள் அந்தத் துயரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அதைத் தாங்கும் மனப்பக்குவத்தைப் பெறுவதே சிறந்தது என்று உணர்ந்தாள். அன்று முதல் அவள் அமைதியாகத் தன் கடமையைச் செய்யத் தொடங்கினாள். காலப்போக்கில், அவளது மன உறுதி அவளை ஒரு தைரியமான பெண்ணாக மாற்றியது.