மறக்க முடியாத நினைவுகள்

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறன் மற்றும் நிலா வசித்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உயிராக நேசித்தார்கள். ஒருமுறை, நிலா தன் ஊருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பிரியும் போது, இளமாறன் அவளிடம், 'நீ எப்போது திரும்பினாலும், நான் இந்த இடத்திலேயே உனக்காகக் காத்திருப்பேன்' என்று கூறினான். நிலா சென்ற சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு எதிர்பாராத விபத்தில் நிலா இறந்துவிட்டாள் என்று இளமாறனுக்குத் தெரியவந்தது. காலம் ஓடியது, இளமாறன் வயதானான். ஊரில் உள்ள மற்றவர்கள் அவனிடம், 'ஏன் எப்போதும் பழைய நினைவுகளிலேயே மூழ்கி இருக்கிறாய்? அந்த கசப்பான நினைவுகளை மறந்துவிட்டு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கு' என்று கூறினார்கள். ஆனால் இளமாறன் மென்மையாகச் சிரித்தான். அவனது கண்கள் கலங்கின. 'அந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களை நான் எப்படி மறக்க முடியும்? அவற்றை நினைக்கும் போதே என் இதயம் ஒருவிதமான வலியால் துடிக்கிறது. ஒருவேளை நான் அந்த நினைவுகளை மறந்துவிட்டால், நான் வாழ்வதே வீணாகிவிடும்' என்று கூறினான். அவனுக்கு அந்தத் துயரம் ஒரு சுமையாகத் தெரியவில்லை; மாறாக, அவனது அன்பின் ஆழத்தை உணர்த்தும் அடையாளமாகத் தெரிந்தது. அவன் அந்த நினைவுகளோடு வாழ்வதையே தன் வாழ்வின் அர்த்தமாகக் கருதினான்.