அந்திப்பொழுதின் ஏக்கம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவரசி நிலா தன் கணவன் இளமாறனுடன் வாழ்ந்து வந்தாள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தனர். ஆனால், ஒருமுறை இளமாறன் நாட்டின் நலனுக்காக வெகுதூரம் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. நிலா அவனை வழிஅனுப்பிவிட்டுத் தனிமையில் இருந்தாள். ஒவ்வொரு நாளும் சூரியன் மறையும் அந்திப்பொழுதில், நிலாவிற்கு ஒருவிதமான பயமும் சோகமும் ஏற்படும். அந்திப்பொழுது என்பது வெறும் மாலை நேரம் மட்டுமல்ல; அது தன் அன்புக்குரியவர் அருகில் இல்லாததால் தன் உயிரையே வாட்டும் ஒரு நேரமாக அவளுக்குத் தோன்றியது. நிலா ஜன்னல் வழியாக அந்தி வானத்தைப் பார்த்தபடி, 'இந்த மாலைப் பொழுது ஏன் இவ்வளவு கனமாக இருக்கிறது? இது வெறும் இருள் தரும் நேரம் மட்டுமல்ல, என் பிரிவின் வலியைத் தரும் நேரமும் கூட' என்று வருத்தப்பட்டாள். அவள் கணவன் திரும்பி வரும் வரை, அந்திப்பொழுது அவளுக்கு ஒரு அழகான நேரமாக இல்லாமல், காத்திருப்பின் வலியைக் காட்டும் நேரமாகவே இருந்தது. இறுதியில், இளமாறன் திரும்பி வந்தபோது, அந்த ஏக்கம் மகிழ்ச்சியாக மாறியது.