அந்திப்பொழுதின் தனிமை

அழகிய மலைக்கிராமத்தில் நிலா என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கணவன் கதிர், ஒரு வணிகர். ஒருமுறை ஒரு முக்கியமான வணிகப் பயணத்திற்காக கதிர் பல நாட்கள் ஊரை விட்டு வெளியே சென்றான். நிலா ஒவ்வொரு நாளும் கதிரின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தாள். ஒரு நாள் மாலை நேரம் வந்தது. சூரியன் மறையும் போது வானம் சிவந்து காணப்பட்டது. ஆனால், நிலாவிற்கு அந்தச் சிவப்பு நிறம் அழகாகத் தெரியவில்லை. கதிர் இல்லாத அந்த மாலைப் பொழுது அவளுக்கு மிகவும் பயமாகவும், கவலையாகவும் இருந்தது. அந்தச் சாயம் படிந்த மாலைப் பொழுது, ஒரு போர்க்களத்தில் எதிரிகள் சூழ்ந்து வருவது போல அவளது மனதை வாட்டியது. அந்த அமைதி அவளுக்குத் தனிமையின் வலியை உணர்த்தியது. 'கதிர் எப்போது வருவார்? இந்த இருட்டு என்னை மட்டும் தனியாக விட்டுச் செல்லுமா?' என்று அவள் கண்கள் கலங்கின. இறுதியில், கதிர் பாதுகாப்பாகத் திரும்பி வந்தபோது, அந்த மாலைப் பொழுது அவளுக்கு மீண்டும் வசந்தமாக மாறியது. அன்புக்குரியவர்கள் அருகில் இல்லாத போது, காலமும் சூழலும் கூட ஒரு பாரமாகத் தெரியும் என்பதை நிலா உணர்ந்தாள்.