நிழலாய் தொடரும் அன்பு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். கதிர் ஒரு திறமையான சிற்பி. இளவேனில் அவனது படைப்புகளைப் பார்த்து பெருமைப்படும் ஒரு அன்பான பெண். ஒருமுறை, கதிர் ஒரு மிக முக்கியமான மற்றும் அழகான பெண் சிலையினைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அந்தச் சிலையினைச் செதுக்கும்போது அவன் தன் முழு கவனத்தையும் அதில் செலுத்தினான். சிலையினைச் செதுக்கும்போது அவனது நெற்றி வியர்வையாலும், தீவிரமான உழைப்பாலும் மின்னியது. இளவேனில் தூரமிருந்தே இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். தன் கணவன் ஒரு கலையின் மீது காட்டும் அந்தத் தீவிரத்தையும், அவன் காட்டும் அந்தப் பேரழகையும் கண்டபோது, அவளது கண்கள் கலங்கின. அது சோகத்தால் வந்த கண்ணீர் அல்ல; மாறாக, அவனது உழைப்பையும், அவன் படைக்கும் அழகையும் கண்டு அவள் மனம் நெகிழ்ந்து போனதினால் வந்த ஒருவிதமான மென்மையான உணர்ச்சி. அவனது நெற்றியின் பிரகாசமும், அவனது கலையும் அவளது கண்களில் ஒருவிதமான ஏக்கத்தையும், அன்பையும் ஏற்படுத்தியது. ஒருவருக்கொருவர் காட்டும் அந்த ஆழமான புரிதலும் அன்பும் தான் அவர்களின் வாழ்க்கையை அழகாக்கியது.